Aqui, um presente que ganhei. O poema é de Xabier Cordal, e chama-se Memoria da noite. Foi-me dado por alguém muito especial, então, eu quis partilhar. E quis também, logo abaixo, retribuir, da minha forma, esse presente. Jorge*, O Beijo. ;-)

(Jorge da Capadócia e Princesa Sabra).
Madrugada, o porto adormeceo, amor,
a lúa abanea sobre as ondas
piso espellos antes de que saia o sol
na noite gardei a túa memoria.
Perderei outra vez a vida
cando rompa a luz nos cons,
perderei o dia que aprendin a bicar
pallabras dos teus olhos sobre o mar,
perderei o dia que aprendin a bicar
pallabras dos teus olhos sobre o mar.
Veu o loito antes de vir o rumor,
levouno a marea baixo a sombra.
Barcos negros sulcan a mañá sem voz,
as redes baleiras, sen gaivotas.
E dirán, contarán mentiras
para ofrecerllas ao Pátron:
quererán pechar cunhas moedas, quizais,
os teus ollos abertos sobre o mar
quererán pechar cunhas moedas, quizais,
os teus ollos abertos sobre o mar.
Madrugada, o porto despertou, amor.
o reloxo do bar quedou varado
na costeira muda da desolación.
Non imos esquecer, nim perdoalo.
Volverei, volverei á vida
cando rompa a luz nos cons
porque nós arrancamos todo o orgullo do mar,
non nos afundiremos nunca máis.
que na tua memoria xa non hai volta atrás:
non nos humillaredes nunca máis.
Escrito por Elise às 13h59
[ ]
[ envie esta mensagem ]
|